مرکز پیدایش پسته شمال شرق فلات ایران است و از ایران به تمام جهان انتشار یافته است و هنوز جنگلهای کم تراکم پسته در منطقه سرخس دیده می شود. ایرانیان اولین کسانی هستند که پسته را از زادگاه طبیعی آن جدا و در باغات احداثی خود کشت و کار نمودندو در بستر زمان پسته در اطراف و خصوصاً در مرکز فلات ایران توسعه یافت و در مناطق مختلف مورد کشت و کار قرار گرفت و انواع برتر توسط باغداران انتخاب گردیدند. معیار انتخاب پسته در هر منطقه متفاوت بودو بدلیل نبود و یا کند بودن ارتباطات ارقام هر منطقه در همان منطقه مورد کشت و کار قرار می گرفتند. صفات عمومی انتخاب پسته های مرغوب در همه جا درشتی ، خندانی و پرمحصولی بود ولی در هر منطقه صفات دیگری فراخور سلائق آن منطقه به این صفات اضافه می شد. لذا در دامغان بجز صفات عمومی سبزی مغز ، تردی مغز و خوشمزه بودن پسته هم در انتخاب و اصلاح آن در نظر گرفته شده است. اقلیم هر منطقه هم روی صفات کیفی محصولات پسته تاثیر گذار است.لذا ارقام دامغان علاوه بر درشتی و خندانی و پرمحصولی که صفات عمومی یک پسته خوب است ، به تردی مغز ، رنگ سبز و خوشمزه بودن هم اهمیت داده شده است . در بررسی های آزمایشگاهی که روی محتوای مغز پسته دامغان و سایر پسته های کشور بررسی گردید، اثبات شد که میزان چربی پسته های دامغان بیشتر از ارقام سایر مناطق کشور است . با این محور به مهمترین ارقام تجاری پسته دامغان می پردازیم :
1- پسته شاهپسند : زودرس ترین پسته و درشت ترین پسته زودرس دامغان و کشور است. این پسته که در دهه اول مرداد می رسد با رنگ صورتی ، قرمز و سبز کلره بسیار زیبا و بازارپسند و با کیفیت است و بیشترین قیمت را در اول فصل به خود اختصاص می دهد. زادگاه این پسته ظاهراً روستای برم می باشد.
2- پسته خنجری: این پسته که دارای درختی بلند و قوی است دارای میوه های سبز زرد ، خوشرنگ و دارای پوست خشک سفید و صاف بوده و مغزآن بسیار خوشمزه و ترد می باشد. پسته خنجری به آفات مقاومت نسبی دارد و سال آوری آن کم می باشد. زادگاه این پسته ظاهراً غرب دامغان می باشد.
3- پسته عباسعلی: این پسته با درختانی بزرگ و خوشه های پر بسیار پرمحصول و میوه ان یکنواخت و کمی کوچکتر از شاهپسند است. مغز خوشمزه و خوشخوراک دارد و رنگ پوست تازه آن صورتی است . زادگاه این پسته ظاهراً منطقه دامنکوه می باشد.